Stworzenie przekonywującej i realistycznej iluzji wykonania na żywo nie jest proste, ponieważ dźwięk z wysokiej jakości głośnika nie pochodzi z pojedynczego źródła albo jednostki mocy. Aby wiernie odtworzyć całe spektrum audio, począwszy od niskiego basu organów koncertowych albo filmowej eksplozji, poprzez delikatne niuanse ludzkiego głosu w średnich tonach aż po iskrzące soprany cymbałów, potrzeba dwóch albo więcej jednostek. Większość głośników posiada jednostki średniotonowe i soprany zamontowane jedne nad drugimi, tak więc dźwięk wychodzi z dwóch różnych miejsc, powodując "audio-chaos" i tracąc szansę na osiągnięcie prawdziwie naturalnego brzmienia. Z Uni-Q średnio i wysokotonowe jednostki są zamontowane w dokładnie tym samym punkcie w przestrzeni, co pozwala im na perfekcyjną integrację i stworzenie idealnego krajobrazu dźwięku, by słuchacz mógł doświadczyć jego przekonywującej naturalności.

W przemyśle audio od zawsze wiedziano, że jedna z idealnych form dla głośnika to "źródło punktowe" - w którym cały dźwięk płynie z tego samego punktu w przestrzeni. Aby to osiągnąć, jednostki mocy (na przykład jednostki basów i sopranów w systemie dwudrożnym) muszą być zamontowane tak, aby ich akustyczne centra były w tym samym miejscu. Problemem przy tworzeniu tej formy był fizyczny rozmiar jednostki wysokotonowej, który nie pozwalał na dopasowanie go do centrum jednostki basu. Na rynku pojawiło się wiele jednostek, gdzie głośnik wysokotonowy zamontowany był albo za akustycznym centrum basu albo na jego przodzie, ale miały one znaczne mankamenty. Kluczem do wynalezienia Uni-Q było wejście na rynek nowego materiału magnetycznego zwanego Neomydium-Żelazo-Boron, który miał dziesięć razy większą moc magnetyczną niż konwencjonalny magnes ferrytowy. Materiał ten pozwolił na stworzenie jednostki wysokotonowej o dużej wrażliwości, wystarczająco małej by dopasować się do średnicy pętli głosu typowej jednostki basu, dzięki czemu mogła być umiejscowiona dokładnie w punkcie, gdzie akustyczne źródła są "współistnieniem".

Z akustycznymi centrami w tym samym punkcie w przestrzeni efekty akustyczne jednostek basów i wysokotonowych znajdują się w jednej linii czasowej we wszystkich kierunkach, pozwalając projektantowi osiągnąć perfekcyjne dopasowanie pomiędzy jednostkami nie tylko na jednej osi, jak to było w sytuacji z pionowo rozdzielonymi jednostkami, ale w każdym kierunku. Dlatego też pierwszą zaletą Uni-Q jest brak wzorca rozdzielonego basu i sopranu, który ogranicza rejon dźwięku wysokiej jakości do +/-10 stopni ponad i poniżej głównej osi. Ten sam efekt nie tylko ogranicza pionowy obszar słuchania, ale również wytwarza obniżenie w poziomie emitowanej energii w rejonie przecięcia basów i sopranów, powodując zafałszowanie energii pogłosu w pomieszczeniu. W systemie Uni-Q ten efekt został kompletnie wyeliminowany.

Kolejną zaletą Uni-Q jest to, co nazywamy "dopasowaną kierunkowością". Z jednostką wysokotonową zamontowaną w centrum stożka sterownika basu, jej kierunkowość (rozprzestrzenienie dźwięku poza główną oś) jest zarządzana przez kąt stożka, który w dużym stopniu determinuje również kierunkowość sterownika basu. Tak więc poprzez zamontowanie razem tych dwóch jednostek, kierunkowość jednostki sopranów jest dopasowana tak, by prawie pokrywać się z basem. Kiedy słuchacz oddala się od osi głównej, efekt wysokich tonów spada w przybliżeniu o tę samą wartość, co efekt basu, poprawiając tym samym zgranie balansu tonowego na całej przestrzeni słuchania oraz efekt stereo poza osią. Dzięki temu słuchacz nie musi trzymać się centralnego "głównego punktu" tak jak przy głośnikach konwencjonalnych. To samo oczywiście dzieje się w planie pionowym, tak więc energia odbicia w pomieszczeniu pozostaje na zrównoważonym poziomie, dodając realistyczny efekt wnętrza do dźwięku. Kierunkowość jest często określana wśród inżynierów jako "Q", a "Unifikacja Q" dała początek nazwie "Uni-Q.

Z perspektywy słuchacza kombinacja dopasowanej kierunkowości i precyzyjnego zgrania czasowego we wszystkich kierunkach daje znacznie ulepszony efekt stereo na rozległej przestrzeni słuchania, którego realizm wzmacnia stabilny balans energii pogłosu.